ปลาชะโด

ชื่อไทย ชะโด, แมลงภู่, อ้ายป๊อก

ชื่อสามัญ GIANT SNAKE-HEAD FISH

ชื่อวิทยาศาสตร์ Channa micropeltes

ถิ่นอาศัย ในแม่น้ำ และอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ทั่วทุกภาคของประเทศไทย

อาหาร สัตว์น้ำต่าง ๆ ขนาด ความยาวประมาณ 30-50 เซนติเมตร

ประโยชน์ ปลาเศรษฐกิจสำคัญ เมื่อปลามีขนาดเล็กใช้เลี้ยงเป็นปลาสวยงามโดยมีชื่อเรียกว่า "ปลาตอร์ปิโด" ส่วนปลาที่มีขนาดใหญ่ใช้บริโภคมีรสชาติดีเยี่ยม

ที่มา www.moohin.com

ปลาอีดูด

ชื่อไทย ลูกผึ้ง, ผึ้ง, อีดูด

ชื่อสามัญ SIAMESE GYRINOCHELLID

ชื่อวิทยาศาสตร์ Gyrinocheilus aymonieri

ถิ่นอาศัย ชอบรวมกันเป็นฝูงใหญ่ ๆ ตามชายฝั่งที่มีน้ำไหลและน้ำนิ่ง พบชุกชุมในฤดูฝน มีอยู่ทั่วไปในที่ราบลุ่มภาคกลางแถบจังหวัดภาคเหนือตอนล่างแถบจังหวัด สุโขทัย และภาคกลาง นครสวรรค์ เพชรบุรี และกาญจนบุรี ภาคอีสานพบมาในแม่น้ำโขง และทางปักษ์ใต้พบที่สงขลา

อาหาร ตะไคร่น้ำ เศษพืช และสัตว์ที่เน่าเปื่อย เป็นอาหาร

ขนาด มีความยาว 20-26 เซนติเมตร

ประโยชน์ มีในบางท้องถิ่นนำมาปรุงเป็นอาหารและนิยมเลี้ยงรวมกับปลาสวยงามอื่น ๆ เพราะเป็นปลาที่กินตะไคร่น้ำซึ่งเกาะตามกระจกได้ดี ทำให้ตู้ปลาสะอาดอยู่เสมอ



ที่มา www.moohin.com

ปลาหมอตาล

ชื่อไทย หมอตาล, อีตาล, ใบตาล, วี, จูบ

ชื่อสามัญ TEMMINCK'S KISSING GOURAMI

ชื่อวิทยาศาสตร์ Helostoma temmicki

ถิ่นอาศัย พบแพร่กระจายอยู่ในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา แม่น้ำน่าน มีชื่อเรียกแตกต่างกันไปบางแห่งเรียกอีตาล บางทีเรียกใบตาลบ้าง หมอตาลบ้าง ทางภาคใต้พบที่จังหวัดนครศรีธรรมราช ชาวปักษ์ใต้รู้จักกันในนามของวี

อาหาร พันธุ์ไม้น้ำ แมลงน้ำ

ขนาด ทั่วไปยาวประมาณ 15-20 เซนติเมตร ประโยชน์ เนื้อปลาใช้เป็นอาหาร เป็นที่นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

ที่มา : กรมประมง กระทรวงเกษตรและสหกรณ์

ปลาสังกะวาดเหลือง

ชื่อไทย สังกะวาดเหลือง

ชื่อสามัญ SIAMENSIS PANGASIUS

ชื่อวิทยาศาสตร์ Pangasius macronema

ถิ่นอาศัย อยู่ในแหล่งน้ำไหลเป็นส่วนใหญ่จะพบเห็นได้บ้างตามหนองและบึง แต่มีจำนวนไม่มากนัก มีอยู่ชุกชุมในภาคกลาง บริเวณลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา

ลักษณะทั่วไป เป็นปลาที่อยู่รวมกันเป็นกลุ่มประมาณกลุ่มละสิบตัว รูปร่างคล้ายปลาสวาย แต่มีขนาดเล็ก ลำตัวยาวเรียวและมีหนวดยาว โดยเฉพาะหนวดคู่ที่มุมปากปลายหนวดยาวเลยฐานของครีบท้อง ชอบหากินอยู่ตามผิวน้ำ ลำตัวยาวเรียวว่ายน้ำได้รวดเร็วและปราดเปรียว ลำตัวมีสีขาว ด้านสันหลังเป็นสีเทาคล้ำครีบหามีแถบสีดำ ตัวผู้และตัวเมียมีลักษณะภายนอกเหมือนกัน

อาหารธรรมชาติ ชอบกินซากของพืชและซากของสัตว์ที่เน่าเปื่อย รวมทั้งผลไม้สุกงอมที่เน่าเปื่อย

สถานภาพ (ความสำคัญ) เป็นสัตว์น้ำเศรษฐกิจ

ปลาสร้อยขาว

ชื่อไทย สร้อยขาว สร้อยหัวกลม สร้อย

ชื่อสามัญ JULLIEN'S MUD CARP

ชื่อวิทยาศาสตร์ Henicorhynchus siamensis

ถิ่นอาศัย มีอยู่ทั่วไปตามแม่น้ำลำคลองและหนองบึงทั่วทุกภาคของประเทศ

ลักษณะทั่วไป ลำตัวยาวเพรียว แบนข้าง ปากมีขนาดเล็ก กึ่งกลางของริมปากล่างมีปุ่มกระดูกยื่นออกมา ซึ่งเป็นลักษณะเด่นของปลาในสกุลนี้ ไม่มีหนวด ตามปกติปลาชนิดนี้จะหากินรวมเป็นกลุ่ม แต่ละกลุ่มมีจำนวนไม่มากนัก เมื่อถึงฤดูฝนปลาจะรวมตัวกันฝูงใหญ่ ๆ เพื่ออพยพออกหนองบึงไปหาที่เหมาะสมในการผสมพันธุ์วางไข่ อันได้แก่บริเวณทุ่งนาและที่ลุ่มซึ่งมีน้ำฝนท่วมขังอยู่ ลูกปลาจะหาอาหารเลี้ยงตัวและเจริญเติบโตอยู่ในแหล่งน้ำเหล่านั้น ครั้นถึงปลายฤดูหนาว น้ำเริ่มแห้งขอดลง ปลาสร้อยก็จะเดินทางออกจากแหล่งหากินลงสู่แม่น้ำลำคลอง และรวมตัวกันเป็นฝูงใหญ่ ๆ ลอยหัวอยู่ตามผิวน้ำ ในช่วงนี้จะจับปลาสร้อยได้ครั้งละมาก ๆ สาเหตุที่ทำให้ปลาลอยตัวอยู่ตามผิวน้ำนั้น อาจจะเป็นเพราะออกซิเจนที่ละลายอยู่ในน้ำมีปริมาณค่อนข้างต่ำ ทำให้ปลาต้องขึ้นมาหายใจที่ผิวน้ำ อาการเช่นนี้ ชาวประมง เรียกว่า "ปลาเมาน้ำ"

การสืบพันธุ์ ช่วงฤดูผสมพันธุ์และวางไข่แตกต่างกันไปตามสถานที่และปัจจัยทางสภาพแวดล้อม มีไข่แบบครึ่งลอยครึ่งจม วางไข่บริเวณที่มีกระแสน้ำไหล โดยจะอพยพเป็นฝูงทวนกระแสน้ำไปวางไข่บริเวณลำน้ำหรือต้นน้ำ ขณะที่ปลาผสมพันธุ์จะมีการส่งเสียงร้องซึ่งสามารถได้ยินอย่างชัดเจน

อาหารธรรมชาติ กินพวกพืชน้ำและแมลงน้ำ สถานภาพ (ความสำคัญ) เป็นสัตว์น้ำเศรษฐกิจ

ปลาสวาย

ชื่อไทย สวาย

ชื่อสามัญ STRIPED CATFISH

ชื่อวิทยาศาสตร์ Pangasianodon hypophthalmus

ถิ่นอาศัย พบเห็นตามแม่น้ำลำคลอง ในที่ร่มใกล้พืชพรรณไม้น้ำ หรือบริเวณใต้แพกร่ำ หรือใต้กอผักตบชวานับแต่ลุ่มน้ำเจ้าพระยาไปจนถึงจังหวัดนครสวรรค์และในลำน้ำโขง

ลักษณะทั่วไป เป็นปลาน้ำจืดที่ไม่มีเกล็ด ชอบอยู่รวมฝูง อยู่ในสกุลเดียวกับปลาเทโพ มีรูปร่างลักษณะและขนาดตลอดจนถึงความเป็นอยู่คล้ายปลาเทโพ ลำตัวเรียวยาว ด้านข้างมีสัณฐานอวบกลม มีสันหลังค่อนข้างตรง ส่วนหน้าจะลาดลงไปจนถึงบริเวณปาก หน้าทู่ ปากกว้าง มีหนวดสั้น 2 คู่ ลำตัวมีสีนวลขาวบริเวณหลังมีสีหม่นเข้ม บริเวณครีบจะมีสีเหลืองอ่อน แต่ปลายหางครีบหลังและครีบอกจะมีสีค่อนข้างหม่น ปลาสวายขนาดเล็กจะมีแถบสีดำพาดตามลำตัว

การสืบพันธุ์ ปลาสวายจะมีไข่แบบจมติดกับวัตถุ เพาะพันธุ์โดยการฉีดฮอร์โมน หลังฉีดฮอร์โมน 12 ชั่วโมง ทำการผสมเทียม โดยใช้ วิธีแห้งแบบดัดแปลง

อาหารธรรมชาติ กินซากสัตว์และซากพืชที่เน่าเปื่อยรวมทั้งวัชพืช ลูกหอย หนอน ไส้เดือน
สถานภาพ (ความสำคัญ) เป็นสัตว์น้ำเศรษฐกิจ

ปลาหมูขาว

ชื่อไทย หมูขาว

ชื่อสามัญ Yellow - Tail botia

ชื่อวิทยาศาสตร์ Botia modesta

ลักษณะทั่วไป ปลาหมูขาวมีลักษณะลำตัวจากปลายจะงอยปากถึงโคนครีบหางเป็น 2.5 - 2.9 เท่าของความกว้างลำตัว ลำตัวเป็นสีเทาหรือเทาอมเขียว บริเวณด้านหลังสีเข้มกว่าลำตัว ด้านท้องสีอ่อนหรือขาว บริเวณโคนหางมีจุดสีดำ จะงอยปากค่อนข้างยาว ปลายจะงอยปากมีหนวด 2 คู่ และมุมปากมีหนวดอีก 1 คู่ ปากอยู่ปลายสุดและอยู่ในระดับต่ำ ส่วนหัวมีหนามแหลมปลายแยกเป็น 2 แฉก ครีบทุกครีบไม่มีก้าน ครีบแข็ง ครีบหลัง ครีบก้น และครีบหางมีสีเหลืองจนถึงสีส้มหรือแดง เฉพาะครีบหางจะมีสีสดกว่าครีบอื่น ๆ ครีบอกและครีบท้องมีสีเหลืองจาง ครีบหลังมีจำนวนก้านครีบ 9 อัน ครีบก้น 8 อัน ครีบอก 12 - 15 อัน และครีบท้อง 7 - 9 อัน ปลาหมูขาวมีขนาดใหญ่ที่สุดในสกุลปลาหมูที่พบในประเทศไทย เท่าที่เคยพบมีขนาด 23.5 เซนติเมตร แต่ขนาดที่พบโดยทั่วไปมีความยาวเฉลี่ย 10 - 25 เซนติเมตร ลักษณะของลูกปลาหมูขาวขนาดเล็กจะแตกต่างกับปลาชนิดอื่นๆ คือ ส่วนหลังจะโค้งลาดเหมือนพ่อแม่ปลา และบริเวณกลางลำตัวจะมีลักษณะสีดำทอดไปตามความยาวของตัวปลา เมื่ออายุได้ 45 - 60 วัน และแถบสีดำที่พาดขวางลำตัวจะหายไปเมื่อลูกปลาโตขึ้นหรือมีอายุประมาณ 5 เดือน บุญยืนและวัฒนา (2533)

อาหารธรรมชาติ ได้แก่ ตัวอ่อนของแมลงในน้ำ ตัวหนอน สัตว์น้ำขนาดเล็กอื่นๆ และซากสัตว์
สถานภาพ(ความสำคัญ) เป็นสัตว์น้ำเศรษฐกิจ

จากเว็บ http://www.doae.go.th/pramong/defi/Yellow.htm

ปลาสลาด

ชื่อไทย สลาด ฉลาด ตอง หางแพน วาง

ชื่อสามัญ GREY FEATHER BACK

ชื่อวิทยาศาสตร์ Notopterus notopterus

ถิ่นอาศัย พบตามแม่น้ำ ลำคลอง หนองบึงและอ่างเก็บน้ำทั่วประเทศที่เป็นแหล่งน้ำนิ่งและสะอาด มักอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่ ๆ มีชื่อเรียกแตกต่างกันไปตามท้องถิ่นที่พบ เช่น ภาคเหนือเรียก “หางแพน” แต่ชาวแม่ฮ่องสอนเรียกว่า “ปลาวาง” ภาคอีสานมีชื่อว่า “ปลาตอง”

ลักษณะทั่วไป เป็นปลาน้ำจืดซึ่งมีรูปร่างเหมือนปลากรายแต่มีขนาดเล็กกว่า ลักษณะแตกต่างที่เด่นชัด คือ ปลาสลาดไม่มีจุดสีดำเหนือครีบก้นเหมือนอย่างปลากราย ปลาสลาดมีลำตัวเป็นสีขาวเงินปนเทา ปากกว้างไม่เกินขอบหลังของลูกตา ครีบหลังและครีบอกมีขนาดใกล้เคียงกัน ครีบท้องมีขนาดเล็กมาก ครีบก้นและครีบหางเชื่อมติดกันเป็นแผ่นเดียวกัน

อาหารธรรมชาติ กินลูกกุ้ง ลูกปลาและแมลงน้ำ

สถานภาพ (ความสำคัญ) เป็นสัตว์น้ำเศรษฐกิจ

จากเว็บ http://www.doae.go.th/pramong/defi/GREY.htm

ปลาสร้อยเกล็ดถี่

ชื่อไทย สร้อยเกล็ดถี่ เรียงเกล็ด นางเกล็ด

ชื่อสามัญ WHITELADY CARP

ชื่อวิทยาศาสตร์ Thynnicnthys thynnoides

ถิ่นอาศัย พบมากในแม่น้ำลำคลองและในแม่น้ำเจ้าพระยา รวมทั้งแม่น้ำทางภาคเหนือของประเทศไทย ชอบรวมกันเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ประมาณกลุ่มละ 8 - 10 ตัว

ลักษณะทั่วไป ลำตัวยาวเรียว รูปร่างคล้ายกับปลาลิ่น เกล็ดมีขนาดเล็ก บางและหลุดง่าย สีของเกล็ดมีสีขาวเงิน เป็นประกายเมื่อถูกแสงสว่าง เพศผู้และเพศเมียมีลักษณะเหมือนกัน

อาหารธรรมชาติ ชอบกินแมลงน้ำ ตะไคร่น้ำ และตัวอ่อนของแมลงน้ำ
สถานภาพ (ความสำคัญ) เป็นสัตว์น้ำเศรษฐกิจ


จากเว็บ http://www.doae.go.th/pramong/defi/WHITELADY.htm

ปลาเนื้ออ่อน

ชื่อไทย เนื้ออ่อน แดง นาง

ชื่อสามัญ WHISKER SHEATFISH

ชื่อวิทยาศาสตร์ Micronema bleekeri

ถิ่นอาศัย
มีอยู่ชุกชุมตลอดลำน้ำเจ้าพระยา ปากน้ำโพ แม่น้ำป่าสัก ในแม่น้ำโขงก็พบชุกชุม จับได้มากในฤดูน้ำลดช่วงเดือนมกราคมถึงมีนาคม และภาคใต้พบในแม่น้ำตาปีใกล้บ้านดอน มักชอบอยู่ในบริเวณน้ำลึก ๆ

ลักษณะทั่วไป เป็นปลาน้ำจืดที่อยู่ในวงศ์ปลาเนื้ออ่อน ไม่มีเกล็ด รูปร่างด้านข้างแบนมาก ลำตัวยาวเรียว ท่อนหางโค้งงอเล็กน้อย แต่ตอนหัวกว้าง มีหนวด 4 เส้น ไม่มีครีบหลัง ส่วนครีบไขมันก็ไม่มีเช่นกัน ครีบก้นยาวมีก้านครีบอ่อนประมาณ 80 ก้าน

อาหารธรรมชาติ กินลูกกุ้ง หนอน แมลงและจุลินทรีย์ขนาดเล็ก
สถานภาพ (ความสำคัญ) เป็นสัตว์น้ำเศรษฐกิจ


จากเว็บ http://www.doae.go.th/pramong/defi/WHISKER.htm

ปลาเทโพ

ชื่อไทย เทโพ หูหมาด

ชื่อสามัญ BLACK EAR CATFISH

ชื่อวิทยาศาสตร์ Pangasius larnaudii

ถิ่นอาศัย แต่เดิมมีชุกชุมในลำน้ำเจ้าพระยา ในปัจจุบันมีจำนวนลดน้อยลง ในภาคอีสานพบในแม่น้ำโขง ชาวบ้านเรียก ปลาหูหมาด

ลักษณะทั่วไป เป็นปลาไม่มีเกล็ดขนาดใหญ่ รูปร่างคล้ายกับปลาสวาย เพราะเป็นปลาในสกุลเดียวกันมีหัวโตหน้าสั้นทู่กว่าปลาสวาย ลำตัวยาวและด้านข้างแบน นัยน์ตาค่อนข้างโตและอยู่เหนือมุมปาก ปากกว้าง มีฟันซี่เล็กแหลมคมอยู่บนขากรรไกรทั้งสองข้าง มีหนวดเล็กและสั้นอยู่ที่ริมปากบนและมุมปากแห่งละหนึ่งคู่ กระโดงหลังสูงและมีก้านเดี่ยวอันแรกเป็นหนามแข็ง ครีบหูมีเงี่ยงแหลมแข็งข้างละอัน มีครีบไขมันอยู่ใกล้กับโคนครีบหาง ครีบหางมีขนาดใหญ่ปลายเป็นแฉกลึก ลำตัวบริเวณหลังมีสีดำคล้ำหรือสีน้ำเงินปนเทา หัวสีเขียวอ่อน ท้องสีขาวเงิน มีจุดสีดำขนาดใหญ่เหนือครีบหู

อาหารธรรมชาติ กินสัตว์น้ำที่ขนาดเล็กกว่าและซากของสัตว์

สถานภาพ (ความสำคัญ) เป็นสัตว์น้ำเศรษฐกิจ


จากเว็บ http://www.doae.go.th/pramong/defi/BLACKEAR.htm

ปลากราย

ชื่อไทย กราย หางแพน ตองกราย

ชื่อสามัญ SPOTTED FEATHERBACK

ชื่อวิทยาศาสตร์ Chitala ornata

ถิ่นอาศัย อาศัยในบริเวณที่มีกิ่งไม้ใต้น้ำหรือพรรณพืชน้ำค่อนข้างหนาแน่น อยู่เป็นฝูงเล็ก พบทั่วไปตามแม่น้ำ ลำคลอง หนอง บึงขนาดใหญ่ ตั้งแต่แม่น้ำแม่กลองจนถึงแม่น้ำโขง ภาคเหนือเรียกว่าปลาหางแพน ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เรียกว่าปลาตองกราย

ลักษณะทั่วไป เป็นปลาน้ำจืดที่มีรูปร่างแปลกกว่าปลาอื่น คือ ลำตัวด้านข้างแบนมาก ท้องแบนเป็นสันมีหนามแหลมแข็งฝังอยู่เป็นคู่ ๆ จำนวนหลายคู่ จะงอยปากสั้นทู่ นัยน์ตาเล็ก ปากกว้างมาก มุมปากอยู่เลยขอบหลังลูกตา ในตัวเต็มวัยส่วนหน้าผากจะหักโค้ง ส่วนหลังจึงโก่งสูง มีฟันเล็กและแหลมอยู่บนขากรรไกรทั้งสองข้าง ในวัยอ่อนมีสีเป็นลายเสือคล้ายปลาสลาด แต่จะเปลี่ยนเป็นสีเทาเงิน และมีจุดดวงสีดำขอบสีขาวเรียงเป็นแถวที่ฐานครีบก้น จำนวน 3-200 จุด ปลากรายชอบผุดขึ้นมาทำเสียงที่ผิวน้ำแล้วม้วนตัวกลับให้เห็นข้างสีเงินขาว

อาหารธรรมชาติ แมลงน้ำ ลูกกุ้ง ปลาผิวน้ำตัวเล็ก ๆ เช่น กระทุงเหว เสือ ซิว และสร้อย
สถานภาพ (ความสำคัญ) เป็นสัตว์น้ำเศรษฐกิจ


จากเว็บ http://www.doae.go.th/pramong/defi/SPOTTED.htm

ปลาตะเพียน

การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์

ชื่อวิทยาศาสตร์ Barbodes gonionotus,Puntius gonionotus

ชื่อสามัญ Common silver barb

อาณาจักร Animalia
ไฟลัม Chordata
ชั้น Actinopterygii

อันดับ Cypriniformes
วงศ์ Cyprinidae

สกุล Barbonymus
Kottelat, ค.ศ. 1999
สปีชีส์ B. gonionotus

ตะเพียน เป็นชื่อปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Barbonymus gonionotus (เดิม Puntius หรือ Barbodes gonionotus) อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) วงศ์ย่อย Cyprininae - Poropunti มีรูปร่างเหมือนปลาในตระกูลปลาตะเพียนทั่วไป ตัวมีสีเงินแวววาว ด้านหลังมีสีคล้ำเล็กน้อย ด้านท้องสีจาง ครีบอื่น ๆ มีสีเหลืองอ่อน

ปลาตะเพียนชนิดนี้นับเป็นปลาน้ำจืดที่คนไทยรู้จักดี และอยู่ในวิถีชีวิตความเป็นอยู่มาแต่โบราณ เช่น ปลาตะเพียนใบลาน มีการเลี้ยงปลาชนิดนี้ในประเทศมานานกว่า 30 ปี และถูกนำพันธุ์ไปเลี้ยงยังต่างประเทศ เช่น มาเลเซีย บอร์เนียว อินโดนีเซีย แม้ว่าในประเทศเหล่านี้จะมีปลาชนิดนี้อยู่ในธรรมชาติแล้วก็ตาม ขนาดโดยเฉลี่ย 36 ซ.ม.

พบชุกชุมในทุกแหล่งน้ำทุกภาคของไทย ยกเว้นแม่น้ำสาละวิน อยู่กันเป็นฝูง ชอบที่น้ำไหลเป็นพิเศษ เป็นปลากินพืช แมลง สัตว์หน้าดิน บริโภคโดยการปรุงสด โดยเฉพาะตะเพียนต้มเค็ม หรือปลาส้ม นับว่าเป็นตำรับที่มีชื่อมากของปลาชนิดนี้ แต่เป็นปลาที่มีก้างมาก นอกจากนี้ยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามอีกด้วย โดยเฉพาะเลี้ยงเพื่อใช้ประโยชน์เก็บกินเศษอาหารที่ปลาใหญ่กินเหลือหรือเก็บตะไคร่น้ำและปรสิตในตู้

ปลาตะเพียนชนิดนี้มีชื่อเรียกอื่นอีกเช่น "ตะเพียนขาว" หรือ "ตะเพียนเงิน" ภาคอีสานเรียกว่า "ปาก"

ปลาหมอ

ชื่อไทย
หมอไทย, หมอ, สะเด็ด, เข็ง

ชื่อสามัญ
COMMON CLIMBING PERCH

ชื่อวิทยาศาสตร์
Anabas testudineus

ถิ่นอาศัย
แพร่กระจายทั่วทุกภาคของประเทศ ภาคเหนือเรียกปลาสะเด็ด ภาคอีสานเรียกปลาเข็ง

อาหาร
กินลูกปลา ลูกกุ้ง แมลง ซากสัตว์และพืชที่เน่าเปื่อย

ขนาด
ความยาวประมาณ 7-23 เซนติเมตร

ประโยชน์
เนื้อมีรสอร่อยมีก้างแข็งแทรกปะปนอยู่กับเนื้อ ควรระมัดระวังในการรับประทาน

ปลากดหิน,แขยงหิน

ปลากดหิน,แขยงหิน

ชื่อไทย
กดหิน, แขยงหิน


ชื่อสามัญ
SIAMESE ROCK CATFISH


ชื่อวิทยาศาสตร์
Leiocassis siamensis Regan


ถิ่นอาศัย
อยู่ตามลำธาร เช่น บริเวณปากน้ำโพ จังหวัดนครสวรรค์ แม่น้ำวัง จังหวัดลำปาง แม่น้ำแม่กลอง จังหวัดราชบุรี ฯลฯ


อาหาร
กินลูกปลา ลูกกุ้ง และสัตว์น้ำที่มีขนาดเล็ก


ขนาด
ความยาวประมาณ 17 เซนติเมตร


ประโยชน์
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม เนื้อใช้ปรุงอาหารได้


จากเวป www.moohin.com

ปลากดหลาว

ปลากดหลาว

ชื่อไทย
กดหลาว
ชื่อสามัญ
TRUNCATED ESTUARINE CATFISH
ชื่อวิทยาศาสตร์
Arius truncatus Cuvier & Valennennes

ถิ่นอาศัย
อยู่บริเวณแหล่งน้ำกร่อยและอพยพมาอยู่ในน้ำจืด พบบริเวณแม่น้ำเจ้าพระยา แม่น้ำบางปะกง

อาหาร
ลูกกุ้ง ลูกปลา และสัตว์น้ำขนาดเล็ก

ขนาด
ความยาวประมาณ 16-33 เซนติเมตร

ประโยชน์
นับได้ว่าเป็นปลาเศรษฐกิจที่ใช้น้ำมาบริโภคได้


จากเวป www.moohin.com